Ervaringen

"‘Door het samen te doen wordt het makkelijker’"

‘Samen houden we onze kwetsbare patiënten veilig. Samen houden we elkáár veilig. Wij rekenen op uw hulp en begrip.’

Met deze oproep vragen Rivas-medewerkers in een video om begrip voor de maatregelen om verspreiding van het coronavirus in het ziekenhuis te voorkomen. Want steeds vaker zien we dat mensen boos of zelfs agressief worden als we ze wijzen op die maatregelen. Wat die boosheid, of soms zelfs agressie, met onze medewerkers doet, vertelt doktersassistente Hélène van der Held. ‘Ik denk dat mensen niet begrijpen dat we het niet doen om ze te pesten, maar voor hun eigen veiligheid, en die van ons.’

 

Hélene van der Held is doktersassistent op de polikliniek plastische chirurgie. Maar door haar jarenlange zorgervaring draaide ze in maart tijdens de eerste piek ook mee op de verpleegafdeling in het Beatrixziekenhuis. ‘Ik heb gezien wat er gebeurt als je ernstig ziek wordt. Enorm verdriet en eenzaamheid. Dat wil ik niet meer meemaken. Daarom moeten we ons allemaal aan de regels houden, om zoveel mogelijk te voorkomen dat het ons opnieuw overkomt’.

 

 

Opnemen voor collega’s

‘Ik heb op de poli minder te maken met agressie, maar de collega’s in de triagetent wel. Zij staan daar dagelijks en krijgen hele lelijke dingen over zich heen. Ze moeten hun poot stijf houden. Onlangs was er een bezoeker die bij mij daarover kwam mopperen. Er kwam ontzettend veel boosheid naar boven en hij had absoluut geen begrip voor de collega’s die onze patiënten opvangen. Dat vind ik niet eerlijk. Je moet niet lelijk gaan doen tegen zorgverleners. Bezoekers vergeten wel eens dat onze collega’s er niet staan voor de lol. Ze staan er om patiënten te beschermen, maar ook zichzelf. Daarom heb ik het opgenomen voor mijn collega’s.’

Vriendelijke uitleg

‘Het is voor ons ook een uitdaging. Ik moet weleens patiënten vragen buiten de wachtkamer te wachten, omdat het te vol wordt.  Dan gaan ze tegen de muur hangen of voor de spreekkamerdeuren staan, want je kunt op maar een paar plekken zitten. Je krijgt flink gemopper: “Ik word er gek van, wat een flauwekul!” roepen ze. En daarbij worden ze soms wel eens boos. Dat is lastig, maar ik probeer mensen op een vriendelijke manier uit te leggen waarom het nodig is, zodat ze niet kwaad of geïrriteerd worden. Zo bereiken we veel meer. Erover praten en uitleggen helpt. Waarom we dit soort dingen moeten doen om ons veilig te houden.’

Een tandje bijzetten

‘Ik snap het vanuit de patiënt heel goed. Ze zijn het zat, ze zijn coronamoe. Ik ook, maar toch blijf ik alert. Ik schud geen handen. Ik ben iemand die heel graag de patiënt vasthoudt. Dat zit heel erg in mijn aard. Het is waarvoor ik in de zorg werk, dat ik er ben voor de patiënt. Ik zal er alles aan doen om te zorgen dat de patiënt met een goed gevoel de deur uitgaat. Ik mis die aanrakingen ook, maar ik doe het niet. We moeten het met elkaar doen. Daardoor wordt het ook makkelijker. Maar we moeten echt een tandje bijzetten.