Ervaringen

"Van betekenis zijn voor de patiënt"

‘De arts stippelt het zorgtraject uit, maar wij doen er alles aan om te zorgen dat het vlot verloopt. En áls het dan loopt zoals gehoopt, dan brengt dat zoveel voldoening,’ vertelt Monique Bakker (52), medisch secretaresse van de afdeling cardiologie in het Beatrixziekenhuis. ‘Van origine ben ik secretaresse in de commerciële wereld. Maar dat ging mij teveel om cijfers. Ik heb bewust gekozen voor de zorg. Ik sta niet aan het bed, want die know-how heb ik niet, maar dankzij mijn administratieve vaardigheden kan ik toch iets betekenen voor de patiënt.’

Monique en haar collega’s vormen het zenuwcentrum van de afdeling cardiologie. Ze vertelt: ‘Op het secretariaat pleeg ik soms tot 100 telefoontjes per dag. Ik bel met allerlei partijen: patiënten, huisartsen, apotheken en collega-ziekenhuizen. Je bent op alle vlakken met mensen bezig. Ook bereid ik de poli voor en loop ik alle patiënten na. Ik plan controles in, van bijvoorbeeld pacemakers en looprecorders en specifieke onderzoeken zoals MRI en CT-scans van het hart. Wij werken veel samen met andere ziekenhuizen, dus een goede aanmelding en gegevensuitwisseling zijn van belang. Dat maakt dat je ook medisch goed op de hoogte moet zijn. Daar heb ik opleidingen voor gevolgd. Je moet voldoende begrijpen welke protocollen van toepassing zijn en bijvoorbeeld welke medicatie je patiënt gebruikt.’

 

Monique legt uit wat haar werk juist bij het Beatrixziekenhuis zo fijn maakt: ‘Wij zijn een streekziekenhuis en dus kleinschalig ingericht. Je wordt gezien als persoon. Die kleinschaligheid maakt dat je bepaalde groepen patiënten veelvuldig voorbij ziet komen, maar ook collega’s. De lijntjes zijn kort en je kunt zomaar je collega tegenkomen die je net aan de lijn had. Dat is in grotere ziekenhuizen minder het geval. Het is fijn om te weten dat mijn leidinggevende weet wie ik ben. En om te weten wie je patiënten zijn.’

 

‘De polikliniek is het moment dat je jouw patiënt in het echt ontmoet. Cardiale patiënten zijn kwetsbaar, het is een specialisme op een bepaald niveau qua ernst. Je wilt daarom zorgvuldig omgaan met je patiënt. Je hebt bijvoorbeeld patiënten die op de wachtlijst staan voor een behandeling bij een ander ziekenhuis. Om een specifieke behandeling te krijgen, moeten je bloedwaarden in orde zijn. Ik herinner me een meneer die iedere dag belde om zijn bloedwaarden te checken. Toen de patiënt op de poli kwam vertelde ik: “Uw bloedwaarden zijn in orde, u krijgt groen licht voor uw behandeling.” Je ziet meteen een last afvallen van de patiënt. Totale opluchting. En dat is zo waardevol!’